Er zijn bewoners die gewend zijn veel buiten te zijn, in de tuin te werken, op wie het een gunstig effect heeft om hun dagelijkse rondje door de tuin te lopen, die de seizoensveranderingen bewust meemaken, die reageren met herinneringen op de verschillende geuren uit de kruidentuin. Bewoners die er behoefte aan hebben af en toe eens alleen te zijn en naar buiten te gaan zonder begeleiding, die zich er bij vlagen nog bewust zijn van alle beperkingen van hun omgeving en van zichzelf.
Voor deze groep bewoners voorziet het activiteitenaanbod zoals dat er is in De Stelle, niet voldoende, waardoor er gedragsproblemen kunnen ontstaan door onrust, het gevoel opgesloten te zitten en niet begrepen te worden.
Onderzoek heeft uitgewezen dat zieken sneller herstellen als ze bomen en de lucht kunnen zien. Stress vermindert, angst en pijn nemen af door het kijken naar de natuur.

De Alzheimertuin is een buitenruimte voor dementerenden waar zij met optimale veiligheid en vrijheid kunnen zijn, waarbij de tuin therapeutische ondersteuning kan bieden. Wie vroeger zelf heeft getuinierd blijkt nu ook nog goed te weten hoe het moet. De tuin moet uitnodigen tot activiteiten die de bewoner een prettig gevoel geven.

Voor mensen met dementie

Door de omgeving aan te passen aan de beleving van de dementerende, aan de manier waarop iemand ruimte, kleuren en vormen waarneemt, kunnen gedragsproblemen voorkomen worden.
Demente mensen verdwalen vaak. Ze hebben de neiging allerlei dingen in de mond te stoppen, worden vaak bang door verminderende interpretatie van wat ze zien en raken in de war door teveel keuzemogelijkheden.
In de Alzheimertuin zijn gevaarlijke materialen en fysieke belemmeringen verwijderd zodat de bewoners er veilig en vrij in de tuin kunnen lopen. De tuin moet open zijn, maar wel goed begrensd, met een grote verscheidenheid in beplanting.
Opvallende kleurige en geurige planten maken het wandelen aantrekkelijker en bovendien kunnen geuren herinneringen vol emoties oproepen. Het is belangrijk in contact te blijven met de wisselingen van de seizoenen in de natuur. Wanneer het cognitieve minder wordt, heeft men baat bij een omgeving die stimulerend is en niet veeleisend of beperkend.

Geschiedenis van de Alzheimertuinen

Sinds 1994 is er in Milaan een samenwerkingsverband tussen de architecte mevr. P. Valla en de geriater prof. F.M. Antonini. Daar is een publicatie uit voortgekomen die de theoretische basis vormt van de Alzheimertuinen.
 
In Italië was er een enorme achterstand in de zorg voor dementerenden, er was geen activiteitenprogramma. Het was nodig om die mensen naar buiten te krijgen, om ze maximale vrijheid en maximale controle te geven. In Italië is de cultuur van het buitenleven heel sterk en veel instellingen hebben grote ongebruikte externe ruimtes. Zo kwam het idee van een therapeutische buitenruimte: de Alzheimertuin.

Noodzakelijke voorwaarden en voorzieningen

Vermijden van dwingende afrastering

Directe visuele controle moet mogelijk zijn.

Creëren van een geplaveid ( asfalt) loopparcours, onderbroken door verschillende soorten rustplaatsen.

Ongevaarlijke en niet-toxische aromatische planten

Voorkeur voor kleine seizoensgebonden struiken.

Voorkeur voor bloeiwijzen met opvallende kleuren.

Regelmatige verdeling van aromatische planten langs het parcours.

Inrichten van plekjes voor tuinieren.

Voorzien in hogere borders of plantenbakken opdat ook rolstoelgebonden bewoners kunnen ruiken, voelen en tuinieren.